brandweer

Brandweer

GMC CCKW 353 B2 met opbouw van Merceron, ooit behorend tot het korps van Deux Sevres (links bij aankoop in mei 2009, rechts na restauratie in april 2010)

De Franse brandweer voerde in de jaren 50 van de vorige eeuw een streng standaardisatieprogramma door. Dit programma behelsde onder meer de bouw van een zware tankautospuit geschikt voor de bestrijding van bosbranden. Naast terreinvaardigheid moesten de wagens een mobiele pomp met een capaciteit van 500 liter per minuut (10 bar) en een watertank van 2500 liter te bezitten. Bekende Franse firma’s zoals Guinard, Froger en Merceron storten zich op het binnenhalen van contracten voor deze CCF’s: Camions Citerne feux de Forêts (lourds). Als basis kozen ze meer dan duizend keer voor voormalige leger-GMC’s. De fabrikanten betrokken ze uit dumps zoals die van het Parc de Vincennes bij Parijs waar ze bij honderden waren achtergelaten door de Amerikanen.
De GMC was vanwege zijn aandrijving op alle 6 wielen bijzonder geschikt voor ruw terrein. Zowel die met stalen als die met canvas cabinedak waren daarbij in trek. Soms verfraaiden de carrossiers de spatborden, verlengden ze de oorspronkelijke cabines en verplaatsten ze de koplampen naar een lagere positie. Met die verplaatsing verloren GMC’s hun karakteristieke ‘lampen achter grilles’, maar Franse autoriteiten vonden de oorspronkelijk positie van de lampen nu eenmaal te hoog. Toch bleven het, een enkele uitzondering daar gelaten, onmiskenbare GMC’s. Anders dan in de Nederlandse aannemerij, behielden ze alle hun originele dorstige benzinemotoren. Kosten bij aflevering: een kleine 8000 euro per stuk. Behalve als CCF’s, had de Franse brandweer ook GMC’s in gebruik als materiaalwagen, Le Roi compressor voor het aandrijven van luchtdrukgereedschap, tankwagen, takelwagen en als mobiele commandopost. Binnen de officiële Services Departementales d’Incindie (SDI) is de rol van de GMC sinds het midden van de jaren 80 uitgespeeld. Maar kleine locale korpsen houden nog altijd GMC’s achter de hand.

Hieronder een aantal voorbeelden van Franse GMC brandweerwagens.

GMC CCKW 353 uitgerust door firma Froger, eertijds behorend tot 'SDI Maine et Loire'
(met dank aan Pierre Phliponeau)

GMC CCKW 353 als materiaalwagen (met dank aan Herman Steendam)

(bovenstaande twee foto's met dank aan fotograaf Alain Lesaux, AL BP 123 -53021 Laval Cedex, Frankrijk)

Een Franse bosbrandweerwagen (met dank aan Bram Leeman)

De GMC (1950) die de modelleurs van MMT inspireerde (zie ook bij speurtocht)

Frankrijk stond niet alleen in haar keuze voor GMC’s. Naast korpsen in Zweden, Duitsland, Spanje, Zwitserland, Oostenrijk en Polen, gebruikten ook Nederlandse brandweerkorpsen GMC's van het type CCKW. Op basis van diverse bronnen kom ik op dit moment uit op twaalf gemeenten (zie bijgaande tabel).

Gemeente	Dienstjaren	Merk opbouw	Kenteken

Soest	1949 -1966 (?)	Boudewijn-Bean	RJ-87-37
Veenendaal	1949 -1966	Boudewijn-Bean	RB-84-86
Helden	1957 - 1978	Boudewijn-Bean	SB-71-54
Heerenveen	1951 - 1966	Bikkers-Reichert	PB-34-39
Vaassen	1954 - 1967	Heering	RA-87-84
Harskamp	1950 - 1972	Boudewijn-Bean	NB-22-33
Ede	1950 - 1966	Boudewijn-Bean	NB-25-84
Ambt-Delden	1953-?	Van Bergen	NB-78-39
Ruurlo	1951-1964	Van Bergen	NB-12-75
Oldebroek	1949 - 1958	Wijnveen	Na-97-76
Venray	1955 - 1963	Geesink	RB-07-82
Emmen	1946 - 1954	Van Weeghel-Kronenburg	NB-24-02

Tot 2009 bestond het beeld dat elf van de twaalf Nederlandse brandweer GMC's hun leven bij sloperijen eindigden. De enige uitzondering was de 'Oude Nevel' van de gemeente Soest die fraai gerestaureerd voortbestaat (zie voor details van dit project www.brandweersoest.nl ). Begin 2010, echter, redden de mannen van de brandweer Peel & Maas, post Panningen, ook hun oude GMC uit de handen van slopers. De restauratie van deze GMC is inmiddels begonnen (zie voor de voortgang www.brandweerhelden.nl ).

Gemeente Soest (met dank aan brandweer Soest)

Gemeente Veenendaal

Gemeente Helden (links in de oorspronkelijke staat -met dank aan B. van Deelen- en rechts bij aankomst vanaf de sloperij, vóór aanvang van de restauratie -met dank aan Martijn Hoeijmakers)